नोकरीला लागून एखादाच महिना झाला होता. हळूहळू कंपनीत रुळायला लागलो होतो. सहकारी मित्रांच्या आणि मॅनेजर साहेबांच्या मदतीने टीव्ही साठी लागणारे इलेक्ट्रॉनिक सामान, त्याचे सप्लायर्स वगैरे अभ्यास सुरू होता. कंपनीतील अंतर्गत पद्धती आणि माणसे यांची ओळख व्हावी म्हणून आमचे मॅनेजर मला अधूनमधून मिटींग्सला नेत असत. आमच्या परचेस टीमसाठी सकाळी नऊ वाजताची ‘प्रॉडक्शन मिटींग’ फार महत्त्वाची असायची. त्यादिवशी आणि पुढच्या काही दिवसांत कुठल्या सामानामुळे उत्पादन बंद पडू शकते आणि ते आणण्यासाठी काय प्रयत्न करायचे याची जोरदार वादळी चर्चा होत असे. कधी कधी आमचे काही सहकारी मिटींगमधून तसेच सप्लायरच्या फॅक्टरीत जात आणि लागणार्या सामानाची तजवीज करत. त्या मिटींगमधून माझ्या सहकाऱ्यांना सप्लायरच्या फॅक्टरीच्या ठिकाणी प्रवास करण्याचा आणि सामान वेळेवर पोहचवण्याचा आदेश निघत असे.. त्यामुळे सकाळी चहाला भेटलेले सहकारी दुपारच्या जेवणापर्यंत जवळच्या वाळूज एमआयडीसी पासून ते पुणे, मुंबई, बेंगलोर अशा कुठल्या तरी वाटेला लागलेले असायचे.
माझ्यासारख्या नवख्या इंजिनिअर साठी हा करमणूक प्रधान शिक्षणाचा खजिना होता. एकदा एका मिटींग मध्ये टीव्हीच्या रिमोट कंट्रोलच्या बॅटरी (सेल) कमी आहेत त्या लवकर आणा असा आदेश निघाला. खरंतर, टीव्हीचे प्रॉडक्शन त्यामुळे थांबणार नव्हते. टीव्हीसोबत खोक्यामध्ये एक प्लास्टिक पिशवी असायची. त्यात वापरण्याच्या सुचना (User Manual), वारंटी-कार्ड, रिमोट कंट्रोल आणि त्यासाठी लागणारे दोन बॅटरी सेल्स असायचे. ठरवलेल्या प्रॉडक्शन साठी बॅटरी सेल थोडे कमी पडत होते..ते दुपारपर्यंत येतील अशी माझ्या सहकाऱ्याने माहिती दिली. प्रत्यक्षात त्या ‘दुपारला’ थोडा उशीर झाला.
आम्ही दुपारचा चहा घेऊन घरी निघण्यापूर्वी एकदा राहिलेल्या कामांवर नजर टाकत होतो. तोवर प्रॉडक्शन इंजिनिअर धावत धावत आमच्या डिपार्टमेंटमध्ये आला आणि सेल विषयी विचारु लागला. त्यावेळी कंपनीत फोनही नव्हते. माझ्या सहकाऱ्याने ‘येतील रे’ असे सांगत त्याला आश्वस्त करण्याचा प्रयत्न केला. शेवटी ते दोघे जिथे प्रॉडक्शन होते त्या इमारतीत गेले. मी रिकामा होतो, म्हणून मीही गेलो. पहातो तर काय??
टीव्हीची उघडी खोकी सगळ्या इमारतीत पसरून ठेवली होती. त्यात टीव्ही होता. प्लास्टिक पिशवी नव्हती. जिथे ती पिशवी भरली जायची तिथे पिशव्यांचा ढीग होता. त्यामध्ये दोन सेल सोडून सगळे भरलेले होते. आता सेल आले की ते भरायचे आणि खोक्यात पिशवी ठेवून खोटे बंद करून गोडावून मध्ये पाठवायचे इतकेच काम बाकी होते. पण त्यामुळे शॉप फ्लोअर च्या इमारतीत जिकडे पहावे तिकडे टीव्हीची अर्धवट भरलेली-उघडी खोकी पडली होती. ती बंद केली नसल्याने एकमेकांवर ठेवता येत नव्हती.
टीव्हीच्या प्रॉडक्शन मध्ये रिमोट साठी लागणारा छोटासा सेल इतकी भयावह स्थिती करू शकतो हे आम्हा सगळ्यांनाच नवीन होतं.
रामाचा सेतू बांधताना खारीचा वाटा काय असतो ते प्रत्यक्ष जाणवलं होतं. आपल्याकडे कुठल्याही समारंभाची सुरुवात करताना दीप-प्रज्वलन करतात. तिथे मान्यवर पाहुण्यांना स्टेजवर त्यासाठी काड्यांची पेटी असावी लागते हे कॉलेजच्या एका समारंभात शिकलो होतो!! इथे टीव्ही प्रॉडक्शनच्या पसायदानात ‘बॅटरी-सेल’ नव्हते!!
सामान छोटे असो वा मोठे ते वेळेवर पोहोचले नाही तर मोठी अडचण निर्माण करू शकते हे करिअरच्या फार लवकर समजले, हे एका दृष्टीने बरेच झाले म्हणायचे!!!
सुदैवाने ती बॅटरी सेल घेऊन येणारी गाडी फॅक्टरीत पोचली. ते सेल तपासून प्रॉडक्शन साठी देता देता शिफ्ट संपायची वेळ झाली. आमच्यामुळे प्रॉडक्शन इंजिनिअरला आता ओव्हर टाईम करून त्या सेलसकट टीव्हीची खोकी बंद करून गोडावून मध्ये पाठवायची होती. त्याला त्याच्या या कामासाठी शुभेच्छा देऊन आम्ही सटकलो आणि चुपचाप घरी जाणार्या बस मध्ये जाऊन बसलो!!!
No comments:
Post a Comment